Nie masz czasu na przeczytanie całego artykułu? Posłuchaj podsumowania w 2 minuty.

Wzrost toleruje błędy. Rynki się rozwijają, zespoły są pełne energii, a błędy są często pochłaniane przez pęd. Opóźniona decyzja może zostać skorygowana. Słaby pracownik może zostać zastąpiony. Nieudaną inicjatywę można przekształcić w naukę.

Wyłączenia działają w odwrotnych warunkach. Czas się skraca. Wzrasta skrupulatność. Znika tolerancja dla niejednoznaczności. Decyzje, które można było przetrwać w okresie wzrostu, teraz niosą ze sobą nieodwracalne konsekwencje.

Dlatego właśnie wymagania dotyczące przywództwa zmieniają się, gdy firma kończy działalność. To, co działało wcześniej, nie ma już zastosowania, nie dlatego, że liderzy zawiedli, ale dlatego, że środowisko całkowicie się zmieniło.

Do czego zoptymalizowane jest przywództwo rozwojowe

Przywództwo rozwojowe zostało zaprojektowane z myślą o ekspansji, a nie ograniczaniu. Nagradza energię, delegowanie zadań i zdolność do utrzymywania wielu otwartych opcji.

Podczas wzrostu systemy przywództwa ewoluują, aby wspierać skalę. Władza się rozprzestrzenia. Redundancja jest wbudowana. Optymizm jest nie tylko wspierany, ale także niezbędny do mobilizowania zespołów i przyciągania kapitału. Opcjonalność jest zachowana, ponieważ przyszłość jest wciąż niezdecydowana.

Te cechy są mocnymi stronami w fazach wzrostu. Zapewniają szybkość, odporność i zdolność adaptacji. Maskują również słabości wykonawcze, ponieważ organizacja może sobie na nie pozwolić.

Dlaczego te same umiejętności zawodzą podczas przestojów

Umiejętności, które umożliwiają rozwój, często utrudniają zamknięcie działalności.

• Delegowanie staje się abdykacją, gdy decyzje muszą być podejmowane przez właściciela, a nie współdzielone.
• Optymizm zamienia się w zaprzeczenie, gdy wyniki są już ograniczone.
• Opcjonalność powoduje dryf, gdy wybory już nie istnieją.
• Rozproszona władza zastępuje jasną odpowiedzialność w najgorszym możliwym momencie.

Te niepowodzenia rzadko są dramatyczne. Pojawiają się jako wahanie, milczenie lub nadmierne konsultacje. Każda z nich osłabia kontrolę, podobnie jak nasila się presja zewnętrzna.

Zamknięcia nie są karą za złe intencje. Karzą niewłaściwe zachowanie przywódców.

Wyłączenia eliminują margines błędu

Wraz ze spadkiem aktywności rośnie obciążenie liderów. Wydaje się to sprzeczne z intuicją, dlatego wielu liderów nie docenia złożoności zamknięcia.

Podczas przestojów terminy ulegają skróceniu, a kontrola wzrasta. Organy regulacyjne, wierzyciele, pracownicy i kontrahenci szukają oznak kontroli. Drobne błędy wykonawcze szybko rozprzestrzeniają się kaskadowo. Opóźnione ujawnienie powoduje eskalację. Niejasny komunikat podsyca spekulacje. Niedopełniony obowiązek zachęca do egzekwowania prawa.

Istnieje niewielka szansa na poprawę sytuacji, gdy błąd jest już widoczny. Jakość wykonania ma większe znaczenie na późnym etapie niż na wczesnym.

Gdzie przywództwo jest najbardziej testowane podczas przestojów

Kierowanie wyłączaniem nie jest abstrakcyjne. Jest ono testowane w kilku określonych strefach ciśnienia, gdzie tolerancja błędu jest najniższa.

1) Komunikacja z pracownikami: Strach wzmacnia każdy sygnał. Jasna, zgodna z prawem komunikacja stabilizuje zachowanie. Niejasność przyspiesza odejścia i błędy.

2) Widoczność regulacyjna i prawna: Zgodność jest oceniana na podstawie zachowania, a nie intencji. Milczenie lub niespójność zachęcają do kontroli.

3) Kontrola zasobów i danych: Systemy, rejestry i aktywa pozostają aktywnym ryzykiem. Słaby nadzór prowadzi do strat i narażenia.

4) Stabilność narracji interesariuszy: Jedna stabilna wersja rzeczywistości liczy się bardziej niż zapewnienie. Niespójność niszczy wiarygodność.

Obszary te wymagają obecności lidera, a nie delegowania zadań.

Dlaczego liderzy wycofują się, gdy ekspozycja osiąga szczyt

Odwrót przywództwa podczas przestojów nie jest przejawem niekompetencji. To racjonalna samoobrona.

Stali liderzy są uwarunkowani do osiągania pozytywnych rezultatów. Wyłączenia nie oferują żadnych. Ryzyko utraty reputacji wzrasta. Narażenie prawne staje się osobiste. Pojawia się zmęczenie emocjonalne. Instynkt zdystansowania się jest zrozumiały.

Kiedy liderzy się wycofują, autorytet słabnie. Decyzje podejmowane są powoli. Własność się rozmywa. Mnożą się doradcy, ale znika odpowiedzialność. Organizacja nadal działa w formie, ale gęstość przywództwa spada dokładnie wtedy, gdy nasilają się konsekwencje.

Odwrót ten jest jedną z najczęstszych przyczyn niszczenia wartości podczas przestojów.

Jak wygląda przywództwo, gdy wyniki są negatywne?

Przywództwo Shutdown nie przypomina przywództwo w rozwoju. Nie ma żadnych korzyści, które motywowałyby do działania, ani narracji sukcesu, wokół której można by się skupić.

Wymaga obecności bez aplauzu, decyzji bez nagrody i widoczności bez komfortu. Liderzy muszą pozostać zaangażowani nawet wtedy, gdy wynik jest już znany. Muszą absorbować presję, a nie odbijać ją. Muszą zapewniać jasność nawet wtedy, gdy jest ona niemile widziana.

Jest to przywództwo pozbawione zwykłych bodźców.

Tam, gdzie tymczasowe przywództwo prowadzi do zamknięcia egzekucji

W wielu przypadkach zamknięcia, stali liderzy nie są już w stanie utrzymać stałego zaangażowania. Zachęty zawodowe, ryzyko prawne i dystans emocjonalny działają przeciwko dalszemu zaangażowaniu.

W tym miejscu czasami wprowadza się tymczasowe przywództwo. Nie po to, by ratować firmę, ale by sprawować władzę wykonawczą, gdy gęstość przywództwa musi wzrosnąć.

Firmy takie jak CE Interim działać w tych momentach, aby ustabilizować realizację zamknięcia, utrzymać kontrolę wśród interesariuszy i zapobiec niszczeniu wartości spowodowanemu lukami w przywództwie.

Rola ta nie jest doradcza. Jest to rola nadzorcza.

Test przywództwa, do którego nikt się nie przygotowuje

Rozwój buduje kariery. Przestoje je definiują.

Przywództwo jest oceniane najsurowiej, gdy wyniki są negatywne, a tolerancja na błędy wynosi zero. Niewielu liderów szkoli się do tej fazy, ale to właśnie na niej skupia się największa odpowiedzialność.

Zamknięcia wymagają większego przywództwa niż kiedykolwiek wzrost, ponieważ nie ma już marginesu, aby ukryć się za rozmachem.